Choć opiekunowie dali by bardzo wiele, żeby uchronić dziecko, i pomimo całej opieki jaką zapewniają dzieciom nie zawsze są w stanie zapobiec wszystkim urazowym sytuacjom, które przytrafiają się także tym najmłodszym (rozwód rodziców, wypadek samochodowy, śmierć kogoś bliskiego, zabiegi medyczne i inne).

 

Zdarza się też tak, że to zachowanie ludzi dorosłych, celowe lub niezamierzone, powoduje traumę u dzieci.

 

Interwencja kryzysowa

Interewencja kryzysowa potrzebna jest w sytuacjach, w których dzieci przeżywają napięcie, lęk lub poczucie zagrożenia spowodowane przeżyciem sytuacji zagrażającej jego zdrowiu, życiu lub integralności. Jest to pomoc krótkoterminowa, mająca zapobiec rozwojowi zaburzeń lękowych i przywrócić równowagę w życiu dziecka

 

Doświadczenie traumatyczne

Dziecko często nie rozumie wydarzeń traumatycznych i jego następstw, ponieważ dotychczasowe doświadczenia i schematy były zupełnie inne niż przykre wydarzenie i emocje, których przyszło mu doświadczyć. W związku z tym dziecko nie potrafi wyjaśnić w sposób logiczny, dlaczego tak musi być, co może prowadzić do wielu uciążliwych następstw.

Po takich wydarzeniach rodzice często zauważają, że ich dziecko zmieniło swoje zachowanie. Pojawia się bunt, agresja, przedłużający się smutek, problemy z zaadaptowaniem nowej sytuacji.

 

Zachowania i objawy, które mogą wystąpić po urazowych sytuacjach to:

Utrata radości życia

Niechęć do zabawy

Poczucie niskiej wartości

Niezdolność do koncentracji

Poczucie winy do samego siebie

Pogorszenie kontaktów z kolegami, a nawet rodzicami

Pojawiają się koszmary senne

Może pojawić się moczenie nocne

Obgryzanie paznokci

Brak apetytu

Objawy somatyczne (bóle brzucha, głowy i inne)

Dziecko może stać się agresywne, albo apatyczne i ciągle smutne,

Może nadmierne przeżywać radość, smutki i porażki

Mogą wystąpić ataki paniki (duszności, uczucie „miękkości nóg”, pieczenie w klatce, zawroty głowy)

Te i szereg innych objawów jakie mogą wystąpić po traumatycznym doświadczeniu, powinny być dla opiekunów sygnałem, że należy poszukać profesjonalnej pomocy. Nieprzepracowana trauma może skutkować w negatywny sposób nawet po wielu latach, już w dorosłym życiu. Nawet jeżeli tak się stanie, to nigdy nie jest za późno, żeby udać się po wsparcie i pomoc. Jednak im szybciej uporamy się z naszymi problemami, tym łatwiej i dłużej będziemy mogli cieszyć się życiem.

W naszym zespole pracują wykwalifikowaniu interwenci kryzysowi i psychotraumatolodzy dzieci i młodzieży. Na pierwsze spotkanie zapraszamy tylko opiekuna/opiekunów. Po dokładnym omówieniu problemu oraz spotkaniu z dzieckiem zostaje przedstawiony i omówimy plan terapii.

 

Jak pomagamy:

 

  • Stosujemy sprawdzone metody pracy z traumą, zalecane przez WHO
  • terapia poznawczo-behawioralna
  • metoda przedłużonej ekspozycji
  • terapia EMDR
  • bajkoterapia
  • psychoterapia systemowa

 

Terapia dzieci i młodzieży w żałobie

 

Ból po starcie bliskiej osoby to duchowa rana. Potrzeba czasu i wsparcia najbliższych, aby mogła się ona zabliźnić. Ten proces jest szczególnie trudny w przypadku dzieci. Często pojmują one śmierć inaczej niż dorośli i czasami inaczej reagują na stratę. Niektóre zachowania mogą wynikać z niewiedzy i niezrozumienia sytuacji. Często dziecko w czasie żałoby traci nie tylko kochaną osobę, ale również uwagę rodzica, który pogrąża się w smutku.

 

Należy także pamiętać, że żałobę przeżywa się nie tylko w przypadku śmierci bliskiej osoby. Podobne emocje i zachowania mogą wystąpić w sytuacji rozwodu rodziców czy śmierci ukochanego zwierzątka.

 

Każde dziecko może zareagować różnie w podobnej sytuacji, zależy to od wielu czynników. Jedne potrafią szybciej na nowo się uśmiechać, innym zajmuje to więcej czasu, natomiast jest wiele takich dzieci, które bez pomocy specjalistów nie są w stanie otrząsnąć się po bardzo trudnych przeżyciach.

 

Oto zachowania, które powinny zaniepokoić opiekuna i który powinien wtedy umówić się z dzieckiem do specjalisty

*dziecko przeżywające żałobę jest przygnębione, smutne i apatyczne oraz wykazuje oznaki długotrwałej depresji

 

  • udaje, że nic się nie stało
  • czuje się bezwartościowe i głośno siebie krytykuje
  • unika znajomych, traci dawne zainteresowania
  • staje się obojętne na swój wygląd
  • jest osłabione fizycznie, przemęczone, niewyspane, zaczyna często chorować
  • grozi samobójstwem
  • jest agresywne
  • trudno mu się odprężyć
  • angażuje się w zachowania antyspołeczne
  • śmierć jednego z rodziców nastąpiła w skutek samobójstwa