Poznanie oraz zgłębienie objawów jest często szczególnym wyzwaniem, które wymaga uzyskania zaufania, umiejętności komunikowania oraz empatii. To, co może utrudniać nawiązanie kontaktu, to brak świadomości choroby oraz małomówność. Jak odróżnić osobę zdrową od chorej psychicznie? Skupię się przede wszystkim na tym, czym jest zdrowie psychicznie.

 

Wg. Sęk (2005 r.) norma to idealny lub realny wzorzec, właściwości w kontekście zachowania, przebiegu procesów psychicznych, osobowości oraz rozwoju. Normalność to zbiór właściwości przypisywanych osobom, grupom, społecznościom, czy instytucjom, które są zgodne ze wzorem, czyli normą. Można, więc powiedzieć, że norma to wartość przeciętna, która jest charakterystyczna dla danej populacji. Za zdrowe, normalne przyjmujemy wszystko to, co jest powszechne, typowe dla danej kultury, społeczności i pozostaje w ścisłym kontakcie z dziedzictwem kulturowym, aktualnymi wartościami i rolami społecznie przyjętymi – rola rodzica, pracownika. Jeśli ktoś nie spełnia norm społeczno-kulturowych w sensie naruszania ładu społecznego i zagrażającego funkcjonowaniu społecznemu może zostać uznany za jednostkę zaburzoną psychicznie.

 

Mówiąc o kimś, że jest zdrowy psychicznie, to najprościej można powiedzieć, że brak u niego znamion choroby psychicznej. Tak naprawdę powiemy, że ktoś jest zdrowy psychicznie, jeśli realizuje swoje potencjały, jest racjonalny, ma wgląd w siebie i dystans do otaczającego go świata, a przede wszystkim umie tworzyć trwałe relacje i kompetentnie się komunikować. Podsumowując, zdrowie psychiczne to sposób myślenia, odczuwania i reagowania na trudne sytuacje, a jego kondycja jest zdeterminowana przez relacje, wybory oraz funkcjonowanie społeczne.

 

Katarzyna Głowacka